Waarschuwing; veel gescroll!

Deel 1

Al bijna een week twitter ik elke dag wel 2 keer over pijn en de gevolgen van een kaakoperatie. Omdat ik op nu wel heel veel vragen krijg over het hoe of wat leek het mij wel een goed idee om er gewoonweg over te bloggen; mijn ervaring delen over iets wat mijn leven nog moet veranderen.

Als eerste; vanwaar die kaakoperatie? Nouja, ik ben nogal een imperfect schepsel, zo ben ik niet echt de mooiste, ook niet de dunste, heb een bloednagel, draag een bril etc. Ook heb ik de ziekte van Pertus, een heupafwijking waardoor ik een jaar lang in een rolstoel heb moeten zitten, maar dat is weer een heel ander verhaal. Enn.. ik heb dus een verkeerde kaak. De boven- en onderbotten van mijn kaak schuurde als het ware langs elkaar heen. Dit is als een water wat tegen rotsen aanklapt; op ten duur gaan de rotsen gewoonweg kapot.

Mijn oudere zus heeft ook deze afwijking en heeft dus ook dezelfde behandeling ondergaan, ware het niet dat het bij haar alles behalve perfect ging. Zij moest, door kloteomstandigheden, 4 keer onder het mes en 4 keer hetzelfde herstelproces ondergaan zijn voordat alles uiteindelijk goed kwam.

Waar kwam de behandeling dan op neer? Om het heel simpel te zeggen, mijn gehele kaak is een stuk naar voren gezet. Uiteraard heeft mijn lichaam wel enige tijd nodig om aan zo’n verandering te wennen.

Maar eerst moet ik je vertellen hoe het is om zo’n operatie in te gaan. Ik heb het gehele proces bij mijn zus gezien; 4 keer. Eerst wou ik niet naar het ziekenhuis, ik wou mijn zus niet zo zien in die status. Niet vrolijk, niet kunnen praten, geen energie hebben. Toch heb ik het 4 keer moeten aanzien en dat brengt al enige zenuwen met zich mee. Toen ik de datum te horen kreeg (3 februari) bleef ik er heel kil onder. “Ach joh, 3 februari, das nog 3,5 weken joh!! Alle tijd van de wereld!” Dacht ik, maar die weekjes zijn zo fucked up snel voorbij gegaan dat ik achteraf toch liever had gewild dat ik meer het besef had.

Het besef kwam pas 2 dagen voor de operatie. Op werk merkte iedereen dat ‘Jim er niet was’. Mensen dachten dat ik ziek was, of liefdesverdriet had. Nee… Jim was zenuwachtig voor ‘de dag’. Ik stond te shaken als een idioot en mijn gedachten op iets anders zetten lukte niet echt. Een dag voor de operatie werd ik opgebeld door het ziekenhuis dat ik mij om kwart voor zeven ‘s ochtends moest melden in het ziekenhuis. Toen kwam de klap pas echt; kut, ik heb nog maar 15 uur!! Dacht ik bij mezelf. Ik mocht tot middernacht eten, vervolgens tot diep in de nacht nog water en/of zeer slappe thee. Dus om kwart voor 12 nog heel snel Kip gegeten, boontjes erbij, appelmoes, je kent het wel. Zo’n lekkere thuismaaltijd die ik een tijd zou moeten missen.

Ik heb die nacht niet geslapen, ik kon het niet. Vervolgens kwamen ik en mijn mamma aan in het ziekenhuis. Meteen moest ik een ziekenhuisjasje aandoen en alleen maar mijn ubergeile boxer aanhouden. Het was alsof er een aardbeving aan de gang was in het ziekenhuis, zo erg was mijn bed aan het schudden van.. mijzelf die aan het schudden was van de zenuwen. Toen kwamen 2 mensen mij wegbrengen naar een andere kamer. De aardige mannelijke verpleger had mij eerst een rustgevend tablet en 2 paracetamollen gegeven, maar die hielpen op dat moment niet echt. Hij hielp mij wel door het ritje heen door te vragen wat mijn passies en dergelijke zijn. Dit werd het laatste gesprekje over radio waarin ik gewoon te verstaan was.

Toen kwam ik in een kamer terecht en het infuus werd in mij geprikt. Dat deed au! Ik kreeg hartslagpiepjes en nog veel meer apparaten aan mijn lichaam aangesloten. Het was net zoals in een ziekenhuisserie- of film maar dan duizend keer heftiger. Vervolgens was het wachten.. en wachten.. en wachten. Op dit moment werkte het eerder genoemde rustgevende tablet eindelijk. Ik werd redelijk kalm.

Maar toen kwamen er weer 2 verplegers aan; ‘We gaan nu naar de Operatiekamer’. Toen begon mijn hart weer te bonken als een gek. Het was erg koud in de operatiekamer, allerlei apparaten en verschillende ‘instrumenten’ waren aanwezig en een stuk of 5 doktoren. “Ben ik nu in de film Saw belandt?”, dacht ik bij mezelf. Ik kreeg warme doeken over mij heen en zonder dat er ook maar iets tegen mij gezegd hoorde ik op een gegeven moment een arts zeggen; “moet tie gaan slapen?” Vervolgens voelde ik me duizelig, alles draaide en even flitste mijn hele leven langs mijn heen. Toen was ik weg… ik sliep… en mijn leven zou voorgoed veranderen.

Deel 2

Zonder dat ik het besefte werd ik een uur of 5 later wakker. Er waren 2 verplegers om mij heen en die begonnen meteen allerlei vragen aan mijn te stellen. “Wat is je naam?” Alsof ik dat kon zeggen nadat zojuist mijn hele kaak verbouwd was! Ik kon het wel opschrijven, het verbaaste mij dat die zusters het konden lezen met mijn handschrift. Ik moest aangeven wat voor cijfer de pijn kreeg. Het kreeg van mij een goeie 7,5. Want ik snap zelf ook wel dat een 10 behoort te staan voor doodgaan-van-de-pijn.

Er werden talloze tests bij mij gedaan, hartslag, bloeddruk, temperatuur, bloed afnemen en onderzoeken etc. Ik merkte dat ik aangesloten zat aan nóg meer apparaten! Zo had ik nu 2 slangen in mijn neus en een ‘Kateter’. Dat is in feite een slang die in je plasbuis gaat zodat je kan ontlasten zonder naar de WC te hoeven. Er zat dus een slang in mijn lul! De gedachte alleen al…

Ondertussen was het kwart over 4 ‘s middags (ik moest mij om kwart voor 7 ‘s ochtends melden in het ziekenhuis) en ik was dus wakker. Ik voelde dat mijn gezicht opgezwollen was, mijn tanden op elkaar gezet en pijn.. heel veel pijn. Er werd mij uitgelegd dat ik in mijn linkerhand een knop had om mezelf Morfine toe te dienen als dat nodig was en in de andere hand een knop om de zuster te roepen. Geloof mij maar, die Morfine-knop heb ik gebruikt wanneer dat kon.

En daar lag ik, op de Intensive Care, zodat ze mij even goed in de gaten konden houden. Voor me hing op de muur een klok en de tijd tikte heel langzaam weg. Mijn ouders kwamen na een half uur om te kijken hoe het met mij ging, gevolgd door de kaakchirurg. Hij zei dat de operatie spoedig en goed verlopen was. Dit stelde mij gerust, omdat mijn zus dezelfde behandeling 4 keer heeft moeten ondergaan (lees deel1). Toen kon ik eventjes slapen, want ik was ka-pot!

Na een paar uur kwam mijn moeder met mijn zus weer even kijken hoe het ging, toch wel geinig dat de rollen min of meer zijn omgedraaid. Ik wou toendertijd niet naar het ziekenhuis omdat ik mijn zus niet in verminkte status wou zien, maar zij was nieuwsgierig als de tyfus. Ze bekeek mij vanuit alle hoeken, waarschijnlijk om vergelijkingsmateriaal te zoeken.

Vervolgens begon de eerst avond/nacht zonder rust. Op zich kon ik wel slapen op het IC, het was heel stil, de verplegers hielden rekening met je en alle lichten waren tot een minimaal niveau gedimt. Ware het niet dat het bloeddruk apparaat was ingesteld dat om het kwartier mijn bloeddruk automatisch werd gemeten. Dus van dat gepomp werd ik gek! Ik kon hierdoor niet slapen!

Dag 2 in het ziekenhuis, nog steeds op het IC en de pijn kreeg van mij (met Morfine toegediend) een 6. Het was een dag vol met testjes en het verleggen van grenzen. Er werd bloed geprikt, alles weer gemeten. Ik kreeg talloze verplegers aan mijn bed die hele standaard vragen stelde als; ‘hoe voel je je nu?’, ‘hoe ging de operatie?’, ‘wat is je pijngrens?’ etc. Het rare hiervan was dat dit niet de zusters waren maar kennelijk wat hogere piefjes, want zij hadden een witte doktersjas aan. Ik zag 5 van dit soort mensen één keer en daarna gewoon niet meer. Wat was het nut daarvan?

Vervolgens kwam er een groepje studenten die kennelijk even meeliepen in het ziekenhuis. Één meisje was echt superleuk! Het enige leuke van op het IC liggen was op dat moment dat meisje, ik had perfect uitzicht. Ze gingen naar de patiënt naast mij en dus kon ik mijn ogen laten genieten van het leuke meisje. Helaas bleven flirtacties uit; gaat ook zo moeilijk met een opgezwollen gezicht, niet kunnen praten en een slang in je lul hebben. Daarna was het wastijd en dit is waar mijn grens verlegt werd. Ik ben namelijk niet iemand die snel Shirtloos over straat loopt of graag met alleen een zwembroek aan ergens rondhuppelt. Mijn bed moest namelijk verschoond worden en ikzelf moest ook gewassen worden. Zelf had ik daar gewoonweg de kracht niet voor, ik kon amper mijn handen optillen in dit stadium. Dus ik werd op alle plekken gewassen met een washandje, en ja.. alle plekken.. dat was zó fucked up raar! Vooral de zone die nu welgeteld 3 vrouwen hebben gezien (verpleegsters inbegrepen) was pijnlijk! Want de kateterslang moest wel goed ontreinigd worden! AU!!! Voordat ik overigens de vraag krijg of de verpleegster leuk was, nah. Het was een aardige vrouw in de mid-30 en ze was zwanger. Die verpleegsters zien dit soort praktijken zien dit puur en alleen maar als werk en ik was alleen maar aan het denken; is het al voorbij?

Vervolgens mocht ik eindelijk een uurtje rusten totdat er wéér een verpleger naar mij toe kwam; ‘je mag naar de normale afdeling’

Deel 3
Ik mocht van de Intensive Care af en naar de ‘normale’ afdeling. Wat de ‘normale’ afdeling is/was, dat zou ik echt bij god niet weten. Het enige wat ik wist, was dat ik in het ziekenhuis lag. Met bed en al werd ik er naartoe gereden en gek genoeg zijn dat de meest rustgevende momenten geweest; het rijden in je bed van A naar B. Je hoeft niets te doen, je babbelt wat (als je kan praten tenminste) , er bewegen dingen om je heen; je ziet iets. Dan kom je aan op je kamer, ik was tot nog toe in mijn eentje en ik was blij; geen Intensive Care meer, geen bloed afnemen in ieder geval, ware het niet dat dit de moeilijkste dagen tot nu toe zouden vormen.

Alle support die ik kon krijgen wou ik hebben. Ik wist al dat er een aantal vrienden langs zouden komen, gek genoeg had ik aan mijn moeder gevraagd om mijn beste vriend op te bellen om hem te waarschuwen. Hij moest ook in opdracht van mijzelf de rest van de vriendengroep waarschuwen die langs wouden komen. Waarvoor? Voor hoe ik eruit zag en hoe ik ben. Ik ben normaal iemand die om de 5 minuten wel een grap of synische opmerking uit mijn mouw weet te schudden, ik heb altijd wel wat te vertellen en zin om iets te doen. Maar nu niet, want ik zat met een bolle bek, slangetjes in mijn neus, een kateter in mijn lul en een morfine-infuus in mijn hand kreunend in het ziekenhuis. Eigenlijk wou ik niet dat mensen die ik liefheb mij op die manier zien, maar ik had ze nodig.

De kamer waar ik in lag was verschrikkelijk. De muur was leeg en had een pisgele kleur. Uit het raam was gewoonweg niets te zien en ik lag daar in mijn eentje. Maar, ik bleef positief; ik zou immers nu echt gaan herstellen! Althans, dat dacht ik. Al snel bleek dat ik niet alleen zou blijven in mijn kamertje; er kwam iemand bij. Een wat oudere vrouw, Sandy Blair heette ze. Ik vond dat zo’n gave naam! Ik heb amper contact met haar gehad omdat contact vanaf mijn kant niet echt mogelijk was, ik kon niet praten. Zij had een wond aan haar been, dat moest geopereerd worden.

Mijn ouders kwamen al snel weer langs, zij hadden wat spullen meegenomen inclusief een laptop die ik van een vriend geleend had. Het eerste wat ik deed was die laptop aanzetten en zorgen dat internet erop werkte. Klinkt heel nerdy, maar het had een reden! Al snel zocht ik een Online Text-To-Speech Engine op en zo kon ik dus via een computer praten met mijn ouders en zus. Voor de rest was het internet retetraag en daardoor was Wie is De Mol terugkijken een onmogelijke opgave. Tot zover dus het vermaak van de dag. De nachtrust verliep voor het eerst spoedig, ondanks de omstandigheden.

Omstandigheden die niet echt lekker waren. De snoertjes die in mijn neus zaten waren nu gesplitst van elkaar, dus eentje links en eentje rechts. Ik zat ook nog eens aan het infuus vast en had dus een kateter. Ik kon letterlijk geen kant op. Niet echt handig als je probeert een telefoonoplader in het stopcontact probeert te steken, die achter je hoog zit. De Morfine-knop die ik nog steeds had werd nog voortdurend ingedrukt, want ik had nog veel pijn.

Het ergste was misschien toch wel de verpleging in het algemeen. De ene zuster was echt aardig en probeerde je te helpen, terwijl de andere geen bal scheelde wat er met je gebeurde en maar ergens een pil neerdumpte van; ‘zo, stop um maar ergens in waar de zon nooit schijnt, succes!’. Ik werd ook bezocht door een diëtiste, die zich grootte zorgen om mij maakte, omdat ik namelijk niets dronk. Het ging ook echt amper, ik was aan het zuigen aan rietjes alsof mijn leven er vanaf hing, maar ik kreeg gewoonweg niets binnen. De kaakchirurg kwam ook elke dag langs om te checken hoe het ging; godzijdank had die man alleen maar goed nieuws. Maar net als je denkt dat je even kan rusten, komt er weer een zuster je temperatuur opmeten, met gezeik aankomen dat het bed verschoond moet worden of ze komt even je lichaam volspuiten met Paracetamol; laat me gewoon even met rust!!! Dit deden ze overigens op elk random tijdstip, niet rekening houdende met de situatie. Elke ochtend om half 7 ging gewoon het grote felle licht aan, bam! Om 11 uur in de avond ging het licht uit.. denk ik, dat verschilde nogal, want tja, er zouden maar een paar patiënten zijn die nog niet willen slapen.. maar ik wel!!!

Op ten duur kwam er een klein groepje vrienden langs; Hallelujah! Dat moment was zo triomfantelijk. Aan de ene kant schaamde ik me voor hoe ik eruit zag en me gedroeg, aan de andere kant was ik gewoon blij dat ze er waren en dat het eventjes voelde alsof er niets aan de hand was. Ik was druk aan het typen op mijn laptop met mijn Text-To-Speech apparaat. Met grappen en synische opmerkingen inbegrepen. Zij hadden ook cadeau’s voor mij meegenomen. O.a. een fles Smirnoff Ice, met rietje! Nou ga ik die fles lekker bewaren totdat ik helemaal hersteld ben, maar ik was er zo blij mee. Een andere vriend had het Greatest Hits album van het franse duo van teringgenieën Daft Punk voor mij gehaald. Hij wist dat ik gefrustreerd was, omdat ik alle studio en live albums heb van die gasten, alleen op de Greatest Hits staan natuurlijk een paar nummers die nergens anders op staan. Ik vond het super! Ik had ook geen muziek meegenomen, dus ik kon ook meteen genieten van mijn favoriete Daft Punk nummers. Het was lachen en gieren voor eventjes. Want mijn energie raakte heel snel op. Dus na anderhalf uur moesten we genoodzaakt afscheid van elkaar nemen.

Toen zij weg waren, voelde ik me erg alleen. De sfeer was omgezet van gezellig naar; kut-ik-lig-in-een-ziekenhuis. Eigenlijk wou ik dat hetzelfde groepje gewoon terugkwam, maar ik was moe. Heel moe, dus ik wou gaan slapen. Dit ging alleen niet door mijn snurkende buurvrouw. Die snurkte alsof het haar herstel zou bevorderen. Zo hard heb ik nog nooit iemand horen snurken, het was echt een hel. Ik wou zo graag slapen maar het kon gewoon niet. En je raad het al; om half 7 ‘s ochtends ging gewoon het grote licht aan en werd ik weer om het kwartier gestoord door een zuster zonder enige nachtrust.

Diezelfde avond kwamen mijn ouders langs met een magazine en een ballon van Spongebob, altijd geinig. Vervolgens kwam er een goede vriendin langs, wat uitliep tot een erg emotioneel gesprek, mijn zinnen nog steeds van een laptop afkomstig. Het was alsof even alles van mij af werd gehaald en alleen mijn pure emotie en essentie even overbleef.
We hadden het over wat we allemaal gingen doen als ik hersteld was; Feesten, uitgaan, naar het strand gaan met leuke meisjes in Bikini’s, het drinken van de eerder genoemde fles Smirnoff, het volvreten bij wat voor vreettent dan ook, het zoeken van een leuk meisje voor mezelf etc. Gewoon hardop dromen eigenlijk. Zij merkte op ten duur dat ik heel erg vermoeid was en dus liet ze me rusten. Ze zou de dag daarop weer langskomen.

Ik viel niet heel lang daarna in slaap, om na slechtst een half uurtje weer wakker te worden en één van de ergste 24 uur ooit door te gaan..

Deel 4
Het was een verschrikkelijke nacht. De snurkende buurvrouw was inmiddels vertrokken, dus je zou denken dat ik dan normaal had kunnen slapen, maar schijn bedriegt. Het was echt typisch een nacht dat als je je ogen dichtdoet, je letterlijk duizen-den dingen tegelijkertijd in de binnenkant van je ogen ziet. Het ene moment zag ik mijn Herstel, dat ik naar de bios ging en tijdens dit alles hoorde ik muziek van Owl City, terwijl het andere moment ik weer een soort halve Tronwereld voor me zag waarin ik en mijn vrienden vastzaten in een digitale versie van Wie is de Mol, met (passend) Daft Punk op de achtergrond. En dit zijn dan nog de voorbeelden die het meest logische zijn en die ik nog enigzins kan omschrijven. Het zijn van die flitsen waardoor je niet kan slapen. Je hoopt zo erg dat je op ten duur tot rust komt, maar het lukt niet en dus blijf je klaarwakker liggen. De harde slagen van de Wind tegen de ziekenhuismuren hielp ook niet echt. Ik was te moe om iets te gaan doen, maar te wakker om tot rust te komen.

Na een aantal uren die aanvoelde als weken, kwam er weer een verpleegster aanzetten met een zaklamp om weer eens mijn temperatuur op te meten, bloeddruk, hartslag etc. Let erop dat ik nu met een bolle bek zit die pijn doet van de operatie, nog steeds verslaafd was aan de morfine (bij wijze van) en nog steeds overal toeters en bellen aan me vast had zitten. Inclusief dat slangetje in mijn lul… ik bedoel Kateter. Deze verpleegster had alleen wel wat goed nieuws; de toeters en bellen mochten er vanaf! Jawel! Ik moest er nog een paar uurtjes op wachten, zodat de laatste paracetamol en voedingsstofjes nog even mijn lichaam ingespoten kon worden.

Op ten duur kwam er dus weer een verpleger. Nogmaals; het feit dat voor mensen zorgen hun werk is, vind ik prima, maar sommige kunnen zo harteloos over bepaalde situaties doen. Ze kwam binnen en ze zei;
“nou, ik ga eventjes die draadjes uit je neus halen en het infuus verwijderen”. Ze begon met de draadjes in mijn neus, eerst haalde ze de draad eruit die tot in mijn freaking maag zat!!!! Dat eerste moment dat ze begon te trekken denk je; “hehe, eindelijk”. Maar de slang blijft maar komen, je voelt het door je gehele lichaam heen gaan en dat is gewoonweg vies en smerig! Het hield maar niet op! Ook omdat je bloed en allemaal korstjes/velletjes? op die slang ziet zitten helpt ook niet echt anti-traumatiserend. Ik dacht nu écht dat ik in de film Saw was belandt. Dus na 5 seconden was de slang eruit en ik kon weer ademhalen. Ik was duizelig, heel duizelig. Het koste mij alle energie van de wereld om te kunnen registreren en tegelijkertijd kunnen bevatten wat er gebeurde. Er kwam dus zojuist een slang, die helemaal naar in mijn maag zat uit mijn neus, bah! Ikzelf mocht de 2e neusslang eruit trekken, deze ging ergens naar mijn mond, maar alsnog was de ervaring niet echt leuk. Ook weer bloed en dezelfde paniek, alleen duurde het nu korter.

Vervolgens werd het infuus uit mijn lichaam gehaald. Geen voeding meer en ook geen morfine meer. Klotezooi! Het voordeel was, dat ik vrij was. Ik hoefde alleen nog maar mijn kateterzak mee te slepen, maar dan kon ik in ieder geval rondlopen! Ter compensatie van de morfine had het ziekenhuis een ander middeltje voor me; de Zetpil. Dit zijn pilletjes (vaak Paracetamol) die niet oraal worden ingenomen maar, je raad het al helaas; anaal. En ik zal je alvast zeggen; ik heb fucking haat gekregen aan deze zogenaamde Zetpillen. De zuster kwam met 2 Zetpillen aanzetten bijna direct na het verwijderen van alle slangetjes (m.u.v. de Kateter). Dus jawel, 2 fucking pillen werden in mijn kont gedouwd! Dat deed fucking veel pijn en het gevoel is alles behalve comfortabel te noemen.

Hier kan je misschien, als je je normaal goed voelt, al redelijk vermoeid van worden. Laat dus staan als je enkele dagen geleden een heftige operatie heb gehad en geen enkel moment krijgt om even bij te komen. Nee lieve mensen, want… als ik naar huis wou, moest ik wel gaan leren rondlopen en dergelijke en ach, het bed moest toch weer verschoont worden. Dus Meneer Vorwald mocht even lekker een rondje om de afdeling gaan met zijn kateterzak aan zijn zijde en daarna lekker douchen. Serieus, de kateterzak heette inmiddels PikaanmijnChu. Dus, ik heb in alle duizeligheid als een zombie door de afdeling heen gestruimd, en ben 3 seconden onder het chemische ziekenhuiswater gaan staan. Vervolgens kon ik mijn bed weer even inkruipen en even lekker bijslapen…

…hoopte ik. Neee.. want nu ik geen voeding meer kreeg via het infuus moest ik nu toch gore drankjes gaan drinken. Ik kreeg glazen water en Nutricia drankjes. Dat zijn drankjes met extra veel vitaminen, protaïne en nog meer bullshit. Extra stoffen dus voor degene die dat nodig hebben. Omdat mijn tanden ook nog eens op elkaar zijn gezet en ik nog steeds dat opgezwollen gezicht had, kreeg ik rietjes om me te helpen. Ik zoog en ik zoog en ik zoog en ik zoog en ik zoog en ik zoog. Uiteindelijk kreeg ik door al die moeite een paar druppels naar binnen. Een paar druppels van goor chemischsmakend ziekenhuiswater en een paar druppels van een vies chemisch drankje wat zogenaamd naar Sinaasappel had moeten smaken. Het afknippen van rietjes hielp opzich wel, maar nog niet echt. Mijn energie was te snel op om uren lang te blijven zuigen op zo’n rietje.

Godzijdank werd het langzamerhand laat in de middag en dat betekende dat het bezoekuur weer geopend werd. Mijn ouders kwamen weer langs met mijn zus en dus kwam mijn geleende laptop met dat magische Text-To-Speech apparaat tevoorschijn. Het was wel weer fijn om ze te zien, maar ik was te moe dit keer. Dus ik werd al vrij snel met rust gelaten. Niet lang daarna viel ik in slaap… een wonder! Echt een fucking wonder aangezien ik al enkele nachten alleen maar rustpauzes heb gehad van een kwartier.

Terwijl ik sliep hoorde ik een bekende meisjesstem. Ik hoorde maar vaag wat ze zei, ze had het niet tegen mij; “Hij slaapt”. Ik had in mijn droom een vermoeden wie het was, maar ik wist het niet zeker. In mijn droomwereld merkte ik dat ik toen de keuze kon maken om ‘wakker te worden’ of om gewoon mijn ding te blijven doen. In de droom was ik hersteld en wel en dus besloot ik om de realiteit te ontglippen en te blijven. “Laat hem maar slapen”, is het laatste wat ik hoorde van de vage stemmen. Het bleek uiteindelijk de vriendin te zijn die de dag ervoor nog bij me was, samen met iemand anders.

Na 2 uur werd ik wakker, zonder reden. Ik zat de gedachte van dat ik iemand in mijn droom heb gehoord nog na te evalueren. Wat gek was dat. Ik keek op mijn telefoon en het bleek pas 10 uur in de avond te zijn; fuck, dit wordt waarschijnlijk slapeloze nacht nummer ik-ben-de-tel-kwijt. Toen kwam er een verpleegster binnen kwam; “We gaan je kateter verwijderen”

Deel 5

Het meest zenuwachtige moment van mijn herstel tot nu toe. Het verwijderen van de kateter. Het slangetje wat ze in mijn lul hebben gestopt zodat ik kan ontlasten zonder naar de WC te hoeven. Dat slangetje zit dus in mijn plasbuis en zal er binnen enkele seconden uitgetrokken worden. Ik vond dat ding al zeer oncomfortabel en de gedachte dat er een slangetje in mijn lul zit was al eentje die ik nooit wou hebben, laat staan dat dat er dan ook nog eens uitgerukt wordt!

Zoals je je wel kan voorstellen had ik er geen zin in. De verpleegster in kwestie zei tegen mij dat ik diep moest zuchten, iets wat al moeilijk ging door mijn opgezwollen gezicht. Ze telde af; 3…2… maar toen trok ze al! De Bitch! En godsamme de pleuristyfus wat deed dat pijn! Er kwam een slang van 1 meter uit mijn plasbuis! Ik zeg wel vaker bij dingen ‘nooit meer’, vaak is dat niet gemeend. Maar in dit geval zweer ik het; nooit meer! Dit duurde kwa gevoel 3x langer dan de slang die uit mijn neus kwam, het deed duizend keer meer pijn en het is ook niet echt iets wat je vrolijk zegt tegen iedereen. Hey Hallo, er is zojuist een slang uit mijn lul getrokken.

Daarna lieten de verpleegsters mij voor het eerst sinds dagen eindelijk rusten. Ik ging slapen en het lukte eindelijk, min of meer, ik had nachtrust. Zei het 2 uur, om vervolgens weer een half uur wakker te liggen, daarna weer 2 uur etc. Niet echt een ideale nachtrust, maar na wat ik de dagen sinds de operatie had meegemaakt was ik al lang tevreden.

Ik werd wakker en het gezeik in het ziekenhuis begon meteen weer. Meet dit, doe dat, drink dit chemische grafspul blablabla. Op ten duur kwamen ze ook weer met die ‘geniale’ anale zetpillen. Die dingen stoppen ze per tweetal in je reet zonder ook maar even na te denken of het pijn doet ofzo. Dus ik kreeg met zware tegenzin 2 pillen in een plek waar de zon nooit schijnt. Nu was er alleen wel een verschil, ik had geen kateter meer. Nu was ik écht vrij om te gaan en te staan waar ik maar wou, zonder een zakje mee te sleuren. Dit betekende automatisch dus ook dat ik naar de WC kon/moest als dat nodig was. Zodra die pillen waren gezet moest ik nodig naar de WC. Niet alleen maar moest ik plassen, maar ook de pillen even euhm… uitpoepen. Het maakte niet uit hoeveel pillen ze erin douwde, ik poepte het altijd uit! Wat een briljante uitvinding… not. Op ten duur vroegen de verpleegsters; “neem je de pillen zelf in??” Hierop zei ik Ja, waarna ik de pillen stiekem verstopte. Misschien niet helemaal juist, maar het had geen nut en het doet alleen maar pijn om ze in te brengen, dus wat zou het nut zijn?

Dit was ook de eerste dag dat ik besloot om proberen te praten. De zwelling was al een stuk minder geworden sinds de kaakoperatie, maar echt uitspreekbare dingen zeggen ging nog niet. Een kwart van het alfabet had ik nog maar tot mijn beschikking om uit te spreken en dus leek het vaak alsof ik aan het ‘jabberen’ was.

Op ten duur kwam de kaakchirurg binnenlopen. De beste man is elke dag langs geweest en kwam nu op zijn vrije dag naar het ziekenhuis om naar mij te komen kijken. Hij kwam met heugelijk nieuws; ik mocht de dag erop naar huis. Wow, dat gevoel dat ik naar huis mocht en weg ging van alle chemische rotzooi wat het ziekenhuis heet vond ik geweldig. Ik moest alleen nog wel vandaag overleven.

Het drinken van de gore chemische vitaminendrankjes lukte nog niet echt, het zuigen door een rietje is een kunst die ik kennelijk nog niet echt geperfectioneerd had, want ik kreeg maar enkele druppels naar binnen en daar moest mijn lichaam het helaas wel mee doen. Dat effect heb ik wel gemerkt, want ik was echt doodop. Als ik ging lopen dan was ik duizelig. In de late middag en de vroege avond kwamen mijn ouders en nog wat vrienden langs. Altijd fijn, mijn ouders hadden al enkele spullen meegenomen en zouden zich thuis voorbereiden op mijn thuiskomst.

Op ten duur werd het nacht en het zou wederom een slapeloze nacht worden. Ik kon niet slapen, want ik zat alleen maar te denken; ik wil naar huis. Mijn breekpunt was bereikt. Ik wou niet langer daar blijven, met die achterlijke chemische geur, de gore smaak van het kraanwater en al dat gezeik over die zetpillen. Thuis zou ik tenminste normaal water kunnen drinken en normale sapjes als het zou lukken. Ik bleef maar wakker liggen en dus besloot ik om rond te gaan wandelen in de afdeling. Gewoon om alvast te wennen aan het idee dat ik rondloop. Ik zag de uitgang van de afdeling die naar de liften zouden leiden, de verleiding was erg groot om gewoon nu al naar buiten te lopen. Wat ook wel geinig was, was dat ik maar enkele rondjes om de gangen heen aan het lopen was en geen enkele verpleegster die een gesprekje met mij aan ging of wat dan ook. Ik voelde me als een soort dode geest die in de levende wereld aan het rondlopen was.

Ik kwam aan in een soort chillruimte voor patiënten, daar stond een grote tafel met allemaal stoelen en een televisie, die niet aankon. Het was ook de enige kamer op de afdeling waar het licht nog aanstond. Uit mijn kamer pakte ik een Magazine en een glas water. Ik ging daar zitten en ik staarde lang naar dat glas. Het was net een strijd, want ik moest op ten duur leren drinken, met of zonder rietje. Het zuigen op een rietje faalde weer hard en toen was ook mijn breekpunt wat dat betreft bereikt. Ik pakte het glas op en leegte het water gewoonweg tussen mijn dikke vette lippen. En wat bleek? Ik kreeg het gewoon binnen zonder dat ik erin stikte of wat dan ook. De helft lekte ik op de handdoek die ik altijd bij me droeg, omdat ik ontzettend erg kwijl dankzij het opgezwollen gezicht. Ik besloot deze strategie nog een keer te proberen. Voordat ik het wist kon ik een glas water leegdrinken, al kostte het veel energie en moeite en lekte ik nog wel het één en ander, maar het kon. Ik had eindelijk iets om vrolijk over te zijn en triomfantelijk liep ik terug naar mijn kamer.

Ondanks dat ik met een blij gevoel ging liggen, lukte het nog steeds niet om tot rust te komen. Het feit bleef dat ik gewoonweg naar huis wou. Ik bleef wakker. Het was op een gegeven moment 7 uur ‘s ochtends. Mijn pa zou mij tussen 9 en 10 uur in de ochtend op komen halen. Maar ik had zoiets van; fuck deze hele shitzooi en ik had mijn Pa ge-smst of hij niet gewoon om 9 uur in het ziekenhuis kon zijn. Wat ging ik in die tussentijd doen? Alles inpakken. Ook dit kostte veel meer energie dan dat dat mij normaal zou kosten, maar het moest lukken. Eerst de opladers eruit en in de tas doen zodat ik die in ieder geval niet zou vergeten. Alle kleding bij elkaar, Laptop uit en in de tas. Voor de rest alles er in proppen en klaar. Ik was alsnog binnen drie kwartier klaar dus ik besloot even een washandje over mijn pijnlijke gezicht heen te halen.

Bij het ziekenhuis hadden ze ook computerschermen. Vanuit daar kon je gratis internetten (werkte voor geen flikker), msnen (idem), spelletjes spelen (saaie klotedingen als Patience), Televisie kijken (moest je geld voor dokken), Telefoneren (idem, dokken dus) en Radio luisteren. Dit laatste deed ik de aankomende 2 uur; Giel, 3FM. Opeens was ik weer up to date met wat er eigenlijk in de rest van de wereld aan de hand was. Iets met protesten in Egypte.

Van de verpleegster kreeg ik nog een aantal zetpillen die ik al snel had weggelegd en nog een glas appelsap. De appelsap zag eruit als slootwater, en het smaakte naar… slootwater, met appel. Ik kreeg een smsje van mijn Pa dat hij ietsjes later zou zijn, omdat hij zijn wekker om 9 uur had gezet. Na drie kwartier kwam hij dan in mijn kamer lopen. Ik stond al klaar met tas, jas aan en al. Ook pantoffels aan in plaats van schoenen en dat boeide mij geen flikker. Ik had gewoonweg niet de energie om mijn veters te gaan lopen strikken.

Ik zat erbij als een zombie tijdens het autoritje naar huis. Eindelijk was ik weg van die gruwelijke plek. Ik ging naar huis.. maar de pijn wordt daardoor niet minder erg ofzo. Ik zou nog steeds last hebben van al mijn klachten. Godzijdank had ik oplosbaar Iboprufen meegekregen, iets wat ik al kende, omdat ik voorheen al verstandskiezen moest laten trekken. Ook in voorbereiding op dit alles.

Het was half 11 ‘s ochtends en ik was thuis. Ik dook mijn bed in om te gaan slapen, iets wat eindelijk gewoon lukte…. Het Pad naar Herstel was nu pas écht begonnen!

Deel 6

Het is heel moeilijk te bevatten dat het inmiddels anderhalve week geleden is sinds mijn kaakoperatie. Ik ben ook alweer een week lang thuis en ik kan zeggen dat dat een heerlijk feit is.

Toen ik thuis kwam, was ik oververmoeid. Waarschijnlijk door het bijna niet drinken tijdens mijn verblijf in dat verschrikkelijke ziekenhuis. Ik had het gewoon gehad. Ik lag daar met veel pijn en 15 buisjes in mijn lichaam en niemand boeide het een fuck. Althans, behalve degene die mij nog smste en mij op kwamen zoeken in het ziekenhuis.

Om half 10 kwam mijn vader mijn ziekenhuiskamer binnenwandelen. Ik had geen energie om uberhaupt blij te reageren; ik wou gewoon naar huis. Ik ging met Pantoffels lopen naar de auto en met een handdoek die mijn gezicht verbergte en tegelijkertijd het slijm opving wat uit mijn mond stroomde. Door de operatie waren mijn lippen namelijk ook opgezwollen waardoor het net leek alsof ik een kwijlende hond was.

Na een kwartiertje rijden was ik thuis. Goddammit! YES! Ik kon nu eindelijk tot rust komen, zonder het gezeur van een verpleegster over een kontpil of chemisch kutdrankje. Meteen maakte ik er gebruik van en dook mijn eigen bed in. Toen ik later in de middag wakker werd, toch nog even Wie is de Mol gekeken (via internet wat nu wel normale snelheid had) en na een paar uurtjes hoppa! Weer mijn nest in!

De rest van de week is eigenlijk als een trein voorbij gevlogen. Stukje bij beetje, wordt de opzwelling in mijn gezicht ietsjes minder, kan ik beter drinken en kan ik steeds beter praten. Er zijn ook nog mensen langs geweest die volgens mij wel blij waren om mij weer sprekend mee te maken.

Op een bepaalde nacht voelde ik iets knakken in mijn kaak. Ik schrok wakker met veel pijn. Ik dacht dat er iets fout was gegaan en dus was ik als de dood dat alles overnieuw moest. Toevallig moest ik diezelfde dag naar de kaakchirurg. Die wist mij te vertellen dat er niets ernstigs gebeurd is en ik me niet zoveel zorgen moest maken. Dat stelde mij meer dan gerust.

Wil dat zeggen dat het voorbij is? Nee, nog lang niet! Mijn tanden staan nog op elkaar en mijn zwelling en de pijn is allemaal nog aanwezig. Over anderhalve week moet ik weer naar de kaakchirurg en dan krijg ik hopelijk te horen wanneer mijn tanden los mogen, wat dus betekent wanneer ik misschien weer kan eten! Want hetgeen waar ik nu echt té erg last van heb is.. HONGER!

Op dit moment leef ik op fruitontbijt, fruitsapjes en Cup-A-Soup Soep, uiteraard alleen het vloeibare gedeelte. Dus het is pijnlijk om dan je ouders en zus lekker te zien genieten van een thuis gekookte maaltijd; bloemkool, braadworst en gekookte aardappelen met jus. Ik zou er op dit moment een fucking moord voor plegen!

Deel 7

Datum van schrijven; 27 februari 2011, in de nacht. Al 3 weken zitten erop sinds mijn beruchte kaakoperatie. Nu zit ik dus al ruim 2 weken thuis en het is tijd om weer eens te terug te kijken op de afgelopen periode.

Het herstel verloopt goed, maar niet zo vlot als ik dat zou willen. Uiteraard ben ik erg ongeduldig in deze status. Hongerig, omdat mijn tanden nog altijd op elkaar zijn geschroefd en ik dus niet kan eten. Ik kan alleen maar drinken. Dit is gedaan om te voorkomen dat het niet gaat afwijken, iets wat bij mijn zus wel is gebeurd waardoor de gehele operatie bij haar overnieuw moest. Pijn is er ook nog wel, vooral in het gebied van mijn kin. Voor de rest is alles nog een beetje opgezwollen en ben ik de gehele dag moe… heeel moe.

Van de week heb ik voor de grap even uitgerekend hoeveel ik nou per dag eigenlijk binnenkreeg aan kilocalorieën (kcal). Houd even in gedachten dat een gemiddelde volwassen man 2500 kcal per dag nodig heeft aan energie. Met alle fruitsapjes en gezeefde Cup-A-Soup die ik drink krijg ik per dag… 400 tot 500 kcal binnen. Vééél te weinig dus en dat merk ik in alles wat ik doe. Ik heb soms momenten dat ik me op en top voel, dan heb ik zelfs zin om uit te gaan en te feesten! Dan huppel ik een paar keer op en neer en dan…. is de energie alweer op! Dan ben ik bekaf en wil ik alleen maar slapen!

Het was zeker een periode van heel veel verschillende emoties. Ik zit dus thuis de gehele dag (nu al ruim 2 weken). Wat ik dan doe? Muziek luisteren, Gamen, Filmpjes kijken.. dat soort zooi. Geloof me, dat gaat echt vervelen op ten duur. Ik ben wel een gamer, maar niet het type gamer die je we-ken lang kan opsluiten en dan maar denken dat ik me vermaak. Nee, ik heb me de afgelopen weken heel wat momenten de pleuris verveeld. Ik heb zoveel behoefte aan contact met de buitenwereld dat ik soms denk dat ik gek wordt. Ik wil gewoon dingen doen, maar het gaat niet.

Godzijdank heb ik wel enigzins contact met de buitenwereld gehad. Ik besloot afgelopen maandag eens langs te gaan bij mijn werk. Het was fijn om heel wat vertrouwde gezichten te zien. Collega’s die blij waren om mij te zien, bracht wel weer een glimlach op mijn gezicht. Er was echter één collega, die gewoonweg emotieloos op mijn aanwezigheid reageerde. En dan te bedenken dat ik het daar goed mee kon vinden.. dacht ik dus. Ook heb ik een avond bijgekletst bij een vriend thuis. Dat was fijn om ergens te zijn wat eventjes niet mijn huis is. Beide afstanden zijn ongeveer 15-20 minuten lopen en ik kan je vertellen; ik was bekaf toen ik terug kwam. Het effect van 500 kcal per dag.

Maar goed, zoals ik al zei, emoties lopen hoog op. Het komt volgens mij omdat ik niet actief bezig ben dat ik dubbel zoveel nadenk over alles. Zo kwam een goede bekende op MSN met relatieproblemen, ruzies etc. Deze bekende zei dat die zich hierdoor heel lelijk voelde. Dit raakte bij mij nogal een gevoelige snaar, want als iemand zich lelijk voelt, dan ben ik het wel. Ik ben tot dusver één keer niet afgewezen door een meisje. De andere 348928394 keren dat ik een meisje leuk vond dus wel. Succes in de liefde komt maar niet op mijn pad en de manier waarop ik naar mezelf keek in de spiegel de afgelopen 3 weken was ook alsof ik naar één of ander raar schepsel zat te kijken.

Aan de positieve kant, ik heb me wel kunnen scheren! Iets wat écht wel nodig was na 3 weken. Ik leek nogal op Gimli uit Lord of the Rings. Ware het niet dat deze scheerbeurt fucking veel zeer deed! Ik had uit voorzorg al een extra pijnstiller ingenomen, maar de pijn was er nog steeds! Daar waar ik normaal maximaal een kwartier bezig ben, stond ik nu een uur lang in de badkamer. Vaak schreeuwend; FUCK!!! Omdat het zoveel zeer deed.

Uiteraard ben ik ook weer langs de kaakchirurg geweest voor controle. Hij was aangenaam verrast door hoe ik eruit zag en zei dat ik wat meer moest gaan bewegen. Dat wordt dus een kwartiertje wandelen per dag. Hij kwam ook met een datum waarop ik me nu heel erg op verheug, de volgende afspraak. 11 Maart 2011, dan mogen mijn tanden MISSCHIEN los van elkaar en kan ik gaan eten…..

Deel 8; Een jaar later

Die tanden gingen los! Dat was een raar gevoel, want ik was er inmiddels zo erg aan gewend dat ik eerst geen verschil merkte. Behalve toen ik daadwerkelijk mijn mond probeerde open te doen, want dit lukte! Voor een heel klein ietsiepietsie gedeelte dan. Toen ik thuis kwam van die afspraak wou ik meteen dingen gaan eten, maar ik moest geduld hebben. Pas anderhalve week later kon ik een platgestampte boterham naar binnen werken en vanaf daar is het eigenlijk heel snel gegaan. Stukje bij beetje kon ik meer eten en beter praten. Voor ik het wist kon ik weer werken en zelfs radio maken! Het uiteindelijke gevolg van mijn noodgedwongen dieet was 14 kilo afvallen. Daar is nu wel weer wat van terug!

Terugkijkend op dit hele gebeuren kan ik zeggen dat ik als een sterker mens uit de hele operatie ben gekomen. Een frisse start, een andere kijk op het leven. Het meer waarderen van de dingen die ik heb! Er is na mijn operatie ook zoveel gebeurd dat dat onmogelijk is het samen te vatten in een blogpost over een kaakoperatie. Het meest relevante is dat een aantal maanden erna ook mijn beugel eruit mocht! Die was er gedeeltelijk voor de voorbereiding van de operatie! De klemmetjes die mijn tanden op elkaar hielden bijvoorbeeld zaten aan de beugel! Het verwijderen van de beugel was belachelijk kort. Binnen 5 minuten stond ik buiten de orthodontistenpraktijk met een compleet nieuwe glimlach! Het verwijderen van de slotjes voelde net alsof ze je tanden eruit trokken. Het deed geen pijn, maar het voelde wel alsof een stuk van je werd weggehaald. Niet gek ook, ik heb ruim 5 jaar met de beugel rondgelopen; veuls te lang!

Regelmatig ga ik nog naar de kaakchirurg. Wat opvallend is, zijn de nieuwe röntgenfoto’s. Daar valt te zien dat ik nog een heel stuk bot mis wat nog terug moet groeien. Het is een raar idee om te denken dat er nu op dit moment bot aan het bijgroeien is bij mijn kin!

Nu is het dus een jaar geleden en ik mag echt niet klagen! Ik mag radio maken op de leukste zender van de hele wereld; 3FM! Voor een keileuke omroep. Beugel eruit dus en ook andere bijzaken gaan lekker! Er zit helaas een maar aan dit verhaal! Het is niet voor niets dat ik nog naar de kaakchirurg moet. Er moet een 2e ingreep komen…..

Mijn kin is in het herstelproces scheef gegroeid. Veel mensen valt het niet op, maar als je mij dagelijks tegenkomt kan het je misschien op gaan vallen! Dit gaat gecorrigeerd worden, onder het mes dus! Godzijdank wordt het niet dezelfde ingreep als wat hierboven omschreven staat. Dus niet 5 weken honger lijden en helemaal niets kunnen. Het wordt eerder 2 weken moeilijk eten en rustig aan doen. Klinkt een stuk leuker. Voordat deze ingreep plaats kan vinden moet wel al het bot zijn terug gegroeid, anders kan het alsnog scheef gaan zitten en dat willen we ook niet. Wanneer deze operatie gaat plaatsvinden? Geen flauw idee! Ergens in 2012 is wel zeker!

Hoog;

+ 3FM!!!!!

+GamesFM KerstVakantieSpecial + LAN-Parties

+Crystal Fighters, Unicorn Kid en Owl City Live!

+Vlinders in mijn buik

Diep;

-Kaakoperatie en alles eromheen

-Contact verbroken met iemand die ik liefhad

-The Naked & Famous Live; wat een teleurstelling!

-De kansen verpesten bij een meisje wat me leuk vond!

2012; Wat gaat dat top worden!!!

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in 2007 voor het eerst de ‘Badkamer van Bouke’ betrad. Zo werd de GamesFM studio toendertijd genoemd. Omdat men zin had in een gek experiment maakte wij 12 uur lang achter elkaar Talk-Radio.

In 2008 kwam er een nieuwe studio en sindsdien hebben wij daar van 27 t/m 30 december de GamesFM KerstVakantieSpecial gehouden. Een festijn waarin we honderden prijzen weggeven aan de luisteraar.

Dit jaar was echt enorm vet!! We hebben superveel toffe prijzen weggegeven waaronder geniale Logitech hardware. Ook moet ik zeggen dat ik megatrots ben op het gehele team! De gehele crew heeft zich als een malle ingezet. De statistieken liegen er ook niet om! Dus ik ben tevreden… en nu op naar 2012!

Jongens.. Ontzettend Bedankt!

Afgelopen zomer begon eigenlijk het radio-avontuur al! Op 28 juli maakte ik mijn eerste uitzending op 3FM; als Inval-DJ! Daarna mocht ik deze rol nog 5 keer vertolken en dat heb ik met alle plezier gedaan!

Maar nu dus een nieuwe uitdaging; een eigen programma, elke week! 3FM is voor mij het tofste station wat er is; de muziek, de programma’s, de DJ’s, de algemene sfeer.. bij alles voel ik me compleet thuis! Dat ik als klap op de vuurpijl ook nog eens het programma voor de omroep NTR mag maken is de spreekwoordelijke Kers op de taart. Net zoals het station, heeft de omroep een vibe waar ik me compleet in thuis voel!

Uiteraard kan ik niet wachten totdat ik mag beginnen, want ik heb er superveel zin in! 2 Januari is de eerste; ik spreek je dan!

Zondag- op Maandagnacht

02 – 04 uur

Jim – NTR – 3FM

…maar over de Beugelbek. Al ruim 5 jaar zit dat ding in mijn mond en ik kan met alle vrolijkheid zeggen dat die er uit is!! Toen ik in de eerste fase van beugelen ging kreeg ik een gigantisch ijzeren ding in mijn mond vastgedouwt die bekant mijn hele gehemelte in beslag nam. Hierdoor ging ik enorm slissen en was het gewoon moeilijk om normaal te kunnen eten. Daarna ging de ‘normale’ beugel erin met brackets en die enorm irritante draadjes.

Daar hield het niet bij op. Vanaf geboorte heb ik een kaakafwijking waardoor de uiteindes van mijn onder- en bovenkaak niet correct aansluiten, maar aan elkaar slijten. Hierdoor moest ik afgelopen februari een enorm heftige operatie ondergaan waardoor ik 6 weken niet heb kunnen eten en daarna nog 3 weken thuis heb moeten zitten. De beugel was eigenlijk de voorbereiding op die operatie. Nu is die operatie voorbij en werd het dus eindelijk tijd om dat ding eruit te slopen en dat is gebeurt!

Nooit meer last van vastzittend voedsel tussen mijn tanden, op een normale manier tanden poetsen is weer mogelijk en ik kan weer echt glimlachen!!

Is het nu helemaal voorbij dan? Helaas niet, in 2012 moet ik weer onder het mes voor een correctie van de eerder genoemde operatie. Het zit nog een beetje scheef en dat moet dus gecorrigeerd worden! Voor de rest gaat het prima!!

Is een parodie die ik op 14-jarige leeftijd had gemaakt. Ik had een game-tekst geschreven op ‘Geef mij nu je Angst’ van Guus Meeuwis. Dit heb ik zelf (erg vals) ingezongen en als grap uitgezonden in de Podcast Podje Gamen; de 50e aflevering. Nooit wetende dat een fan van de podcast ooit dit op Youtube zou zetten. Fijn, erg fijn die fans!

Voor uwen leedvermaak! Waarschuwing; bloedende oren zijn een vaak voorkomend symptoom!

Okay, het heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat Gamers zich op deze periode het meest verheugen. Ik noem The Legend of Zelda: Skyward Sword, Uncharted 3, Batman: Arkham City, Super Mario 3D Land, Mario Kart 7, Elder Scrolls V; Skyrim, Battleflied 3, Call of Duty Modern Warfare 3 en dat gaat maar door en door en door. Het zijn dé games van 2011. Zelf verheug ik mij wel op een aantal van deze titels, het zijn immers de giganten van de industrie. Gek genoeg zit ik zelf aan de wat minder populaire games. Met GamesFM-collega John (DJ Ins0mnia) speel ik al een tijdje de online Shooter/Strategy Nuclear Dawn. Een game die veel meer aandacht verdient dan dat het krijgt. Verslaafd ben ik aan Heroes of Might & Magic VI en tot slot moet ik toegeven dat Kirby Mass Attack een geweldig spelletje is.

De Herfst zit dus vol met games, maar ook met prachtige muziek. Het nieuwe album van Coldplay is het ultieme herfstalbum. Zoveel sfeer, zoveel mooie instrumenten en mooie teksten. Mylo Xyloto staat al een tijdje op repeat in mijn iTunes lijst en zal dat voorlopig ook wel blijven. Dat album zwiept aan je voorbij en voor je het weet ben je een uur verder. Het verveelt maar niet. Hoe vaker ik het album hoor, des te meer kut vind ik het dat ik niet naar het concert ga in december van Coldplay. Wat had ik daar graag bij geweest willen zijn.

Het is voor mij ook een tijd van reflectie. Alvast vooruit denkend naar het einde van 2011 en dus ook automatisch vooruit denken aan 2012. De afgelopen paar maanden heb ik in totaal 6 uitzendingen mogen doen op 3FM. Het waren 6 heerlijke nachten waarin ik met volle teugen heb kunnen genieten van mijn passie; radio maken. Of er nog 3FM-uitzendingen in de toekomst voor mij in petto zitten? De tijd zal het leren. Vorige week stond ik ook met mijn vrienden van GamesFM live radio te maken op de LAN-Party ForceParty. Ook dit was een erg leuke ervaring om te doen! Nagenieten dus.

Erg lang ‘rusten’ zit er niet voor mij in. Overdag werk ik gewoon nog en drukke tijden komen er weer aan! December is altijd wel een feestmaand. Op 5 december de verjaardag van Sint Nicolaas en Mijzelf!! Fuck, ik word al 21! Daarna volgt Kerst.. en dan… de KerstVakantieSpecial van GamesFM!! Elk jaar weer een leuk radio-event! Daarna.. weeeeer feesten, want het wordt 2012! There Ain’t no Rest for the Wicked… en zo heb ik het graag!

Nu zijn we 4 jaar verder. Inmiddels ben ik nogal wat lokale omroepen langs geweest, doe ik nog steeds heel veel voor GamesFM en ben ik eens in de 2 weken te horen op BNN.FM. Ennn nu… invallen voor het leukste radiostation ooit; 3FM!

Hét station waar met ongekende passie wordt gewerkt aan de vetste radioprogramma’s en dat hoor je er vanaf. De muziek, de luisteraars, de DJ’s zijn stuk voor stuk redenen waarom ik 3FM supertof vind. Het is dan ook erg gaaf om te mogen zeggen dat ik hier tijdelijk (3 uur om precies te zijn) ook een onderdeel van zal zijn.

Want ook Radio-DJ’s hebben wel eens rust nodig! Vandaar dat ik een aantal uur radio mag gaan maken in plek van de Vakantievierende DJ’s van de Nachtopleiding. Ik heb er megaveel zin in, jij ook?

28 Juli, woensdag- op donderdagnacht
01:00 – 04:00 uur
3FM

Tot dan!

Day 08 – A Song That You Know All The Words To

Je zou kunnen denken dat ik heel wat teksten kan onthouden van leuke nummers, maar schijn bedriegt. Ik ben echt bizar slecht met teksten. Toen ik over deze opdracht na aan het denken was zat ik constant nummers bij mezelf op te roepen en zonder muzikale begeleiding te zingen. Na een minuut liep ik vast. Was dat ene woordje wel echt het juiste woordje? Of moest dat pas in het 2e couplet? Zo ging het een tijdje door in mijn hoofd.

Toen bedacht ik mij dat ik op werk met collega Erik altijd 2 dingen nadoe; een fantastische scéne uit Finding Nemo en.. we zingen altijd The Ring of Fire luidkeels over de werkvloer. Het nummer is ook zo simpel en zo verslavend tegelijkertijd. Het maakt mij altijd wel een beetje melig. Leuke tip als Gamer; Als je een online Shooter aan het spelen bent en je hebt een vlammenwerper tot je beschikking.. nouja, je snapt me wel denk ik!

Day 07 – A Song That Reminds You Of A Certain Event

Voor deze dag ga ik een erg persoonlijke tour op. Op het eerste kan je denken aan feestjes, concerten of grote mediagebeurtenissen en daar een liedje aan koppelen. Man in the Mirror gekoppeld met Michael Jackson’s dood bijvoorbeeld.

Ik ga voor een persoonlijk ‘event’, een gebeurtenis die iedereen bij zichzelf wel bijblijft denk ik; de eerste zoen. De eerste zoen kon bij mij niet romantischer. Dat meisje en ik wisten van elkaar dat we gek waren op elkaar. We wisten allebei dat het vroeg of laat ging gebeuren, maar wanneer? Het was op een avond op de dansschool dat ik haar even meenam naar buiten. We liepen hand in hand totdat we op een stil plekje waren, we knuffelde elkaar, ik gaf haar een kusje op haar wang en vroeg of ze een relatie met me wou. Ze zei ja. Toen moest het moment komen, ik stond bekant stijf van de zenuwen. We zoende elkaar en het was perfect.

Het hele gevoel van blijdschap, de zenuwen die om een zoen als deze heen hangen heeft Owl City perfect in muzikale vorm weten te vertalen. Zijn beste plaat en een van de meest romantische platen die ik ooit heb gehoord.